پاداش نوبل فیزیک 2025 برای تونل زنی کوانتومی آکادمی سلطنتی علم ها سوئد تصمیم گرفت مشوق نوبل فیزیک ۲۰۲۵ را به: جان کلارک دانشکده کالیفرنیا، برکلی، آمریکا میشل ه. دوورو دانش کده ییل، نیو هیون، کنتیکت و دانش کده کالیفرنیا، سانتا باربارا، آمریکا جان م. مارتینیس دانش گاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، آمریکا «به خیال و خاطر کشف تونلزنی مکانیک کوانتومی ماکروسکوپی و کوانتش انرژی در یک مدار الکتریکی» اهدا معلم خصوصی فیزیک در اصفهان نماید.
تستهای آنها فیزیک کوانتومی را در فعالیت روی یک چیپ علامت اعطا کرد
یکیاز سوالهای اساسی در فیزیک این میباشد که یک سامانه تا چه اندازه قادر است تعالی باشد و هنوز اثرات مکانیک کوانتومی را آرم دهد. برندگان این سال محرک نوبل فیزیک تستهایی با یک مدار الکتریکی اعمال دادند که در آن هم تونلزنی کوانتومی و هم ترازهای انرژی کوانتیدهگردیده در سیستمی به اندازهای بلندمرتبه که در مشت جا میگرفت، به اکران نهاده شدند.
مکانیک کوانتومی به یک ذره اذن میدهد تا از در بین مانعی که به صورت معمول غیرقابل عبور میباشد، عبور نماید؛ پدیدهای که «تونلزنی» اسم دارااست. به محض اینکه تعداد متعددی ذره سرگرم شوند، اثرات کوانتومی معمولاً بیمداقه میگردند. البته تستهای این برندگان آرم بخشید که خصوصیتهای مکانیک کوانتومی می توانند در مقیاس ماکروسکوپی نیز به شکلی ملموس بروز نمایند.
در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل ه. دوورو و جان م. مارتینیس تیمای از تستها را با یک مدار الکترونیکی ساختهگردیده از ابررساناها ایفا دادند؛ اجزایی که می توانند جریان را سوای مقاومت الکتریکی عبور دهند.
درین مدار، اجزای ابررسانا با لایهای نازک از مادهای نارسانا از هم غیروابسته گردیده بودند – آرایشی که به آن «لینک و پیوند جوزفسون» گفته میشود. آنها با تهیه و اندازهگیری ظریف خصوصیتهای متعدد مدارشان توانستند پدیدههایی را که هنگام عبور جریان از مدار پدید میآمد نظارت و در اختیار گرفتن نمایند.
ذرات بارداری که از ابررسانا عبور میکردند، به صورت کلی سامانهای را تشکیل میدادند که مانند یک ذره واحد کردار می کرد و آحاد مدار را در بر میگرفت.
پاداش نوبل فیزیک 2025 برای تونل زنی کوانتومی آکادمی سلطنتی علم ها سوئد تصمیم گرفت مشوق نوبل فیزیک ۲۰۲۵ را به: جان کلارک دانشکده کالیفرنیا، برکلی، آمریکا میشل ه. دوورو دانش کده ییل، نیو هیون، کنتیکت و دانش کده کالیفرنیا، سانتا باربارا، آمریکا جان م. مارتینیس دانش گاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، آمریکا «به خیال و خاطر کشف تونلزنی مکانیک کوانتومی ماکروسکوپی و کوانتش انرژی در یک مدار الکتریکی» اهدا معلم خصوصی فیزیک در اصفهان نماید.
تستهای آنها فیزیک کوانتومی را در فعالیت روی یک چیپ علامت اعطا کرد
یکیاز سوالهای اساسی در فیزیک این میباشد که یک سامانه تا چه اندازه قادر است تعالی باشد و هنوز اثرات مکانیک کوانتومی را آرم دهد. برندگان این سال محرک نوبل فیزیک تستهایی با یک مدار الکتریکی اعمال دادند که در آن هم تونلزنی کوانتومی و هم ترازهای انرژی کوانتیدهگردیده در سیستمی به اندازهای بلندمرتبه که در مشت جا میگرفت، به اکران نهاده شدند.
مکانیک کوانتومی به یک ذره اذن میدهد تا از در بین مانعی که به صورت معمول غیرقابل عبور میباشد، عبور نماید؛ پدیدهای که «تونلزنی» اسم دارااست. به محض اینکه تعداد متعددی ذره سرگرم شوند، اثرات کوانتومی معمولاً بیمداقه میگردند. البته تستهای این برندگان آرم بخشید که خصوصیتهای مکانیک کوانتومی می توانند در مقیاس ماکروسکوپی نیز به شکلی ملموس بروز نمایند.
در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل ه. دوورو و جان م. مارتینیس تیمای از تستها را با یک مدار الکترونیکی ساختهگردیده از ابررساناها ایفا دادند؛ اجزایی که می توانند جریان را سوای مقاومت الکتریکی عبور دهند.
درین مدار، اجزای ابررسانا با لایهای نازک از مادهای نارسانا از هم غیروابسته گردیده بودند – آرایشی که به آن «لینک و پیوند جوزفسون» گفته میشود. آنها با تهیه و اندازهگیری ظریف خصوصیتهای متعدد مدارشان توانستند پدیدههایی را که هنگام عبور جریان از مدار پدید میآمد نظارت و در اختیار گرفتن نمایند.
ذرات بارداری که از ابررسانا عبور میکردند، به صورت کلی سامانهای را تشکیل میدادند که مانند یک ذره واحد کردار می کرد و آحاد مدار را در بر میگرفت.
پهپادها و روباتها