برندگان پاداش نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵، جان کلارک، میشل ه. دووره و جان مارتینیس، با به کار گیری از تیمای از تستها آرم دادند که خصوصیتهای شگفتانگیز دنیای کوانتوم را میاقتدار در سیستمی به اندازهای گران قدر که در چنگ جا بگیرد، بهطور عینی نمایان کرد. سیستم الکتریکی ابررسانای آنان میتوانست از یک شرایط به وضعیت دیگر تونل بزند، گویی بی واسطه از در میان یک دیوار عبور مینماید. آنان همینطور آرم دادند کهاین سیستم انرژی را در بستههایی با اندازههای معلوم جذب و منتشر مینماید، صحیح به عبارتیطور که مکانیک کوانتومی پیشبینی نموده معلم خصوصی فیزیک در اصفهان است.
سلسلهای از تستهای دگرگونیآفرین
مکانیک کوانتومی خصوصیتهایی را تعریف مینماید که در مقیاسی اساسیاند که مشمول ذرات منفرد میگردد.
در فیزیک کوانتومی، این پدیدهها «میکروسکوپی» نامیده می گردند، حتی وقتی که بسیار خردخیس از چیزی باشند که بتوان با یک میکروسکوپ نوری دید.
این مسئله در تضاد و مغایرت با پدیدههای «ماکروسکوپی» میباشد که از تعداد متعددی ذره ساخته شدهاند.
خصوصیتهای کوانتومی در مقیاس انسانی
مثلا، یک توپ ساده از مقدار نجومیای از مولکولها درست شده و هیچ تاثیر مکانیک کوانتومی از خویش آرم نمیدهد. ما می دانیم کهاین توپ هر توشه که به سمت یک دیوار پرتاب گردد، به عقب برمیخواهد شد.
البته یک ذرهٔ منفرد گاهی مستقیماً از دربین یک بازدارنده مساوی در دنیای میکروسکوپی خویش عبور کرده و در طرف دیگر ظواهر می شود.
این پدیدهٔ مکانیک کوانتومی «تونلزنی» (Tunnelling) نامیده میشود.
مشوق نوبل فیزیک همین سال از تستهایی تقدیر مینماید که آرم دادند چه گونه تونلزنی کوانتومی را میاقتدار در مقیاس ماکروسکوپی و با مشغول کردن تعداد متعددی ذره روئت کرد.
در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس دستهای از تستها را در کالج کالیفرنیا، برکلی جاری ساختن دادند.
آنان یک مدار الکتریکی با دو ابررسانا ساختند؛ اجزایی که میتوانند جریان را سوای هیچ مقاومت الکتریکی هدایت نمایند.
آنان این دو ابررسانا را با یک لایه نازک از مادهای که ابداً جریان را عبور نمیبخشید از هم غیروابسته کردند.
برندگان پاداش نوبل فیزیک سال ۲۰۲۵، جان کلارک، میشل ه. دووره و جان مارتینیس، با به کار گیری از تیمای از تستها آرم دادند که خصوصیتهای شگفتانگیز دنیای کوانتوم را میاقتدار در سیستمی به اندازهای گران قدر که در چنگ جا بگیرد، بهطور عینی نمایان کرد. سیستم الکتریکی ابررسانای آنان میتوانست از یک شرایط به وضعیت دیگر تونل بزند، گویی بی واسطه از در میان یک دیوار عبور مینماید. آنان همینطور آرم دادند کهاین سیستم انرژی را در بستههایی با اندازههای معلوم جذب و منتشر مینماید، صحیح به عبارتیطور که مکانیک کوانتومی پیشبینی نموده معلم خصوصی فیزیک در اصفهان است.
سلسلهای از تستهای دگرگونیآفرین
مکانیک کوانتومی خصوصیتهایی را تعریف مینماید که در مقیاسی اساسیاند که مشمول ذرات منفرد میگردد.
در فیزیک کوانتومی، این پدیدهها «میکروسکوپی» نامیده می گردند، حتی وقتی که بسیار خردخیس از چیزی باشند که بتوان با یک میکروسکوپ نوری دید.
این مسئله در تضاد و مغایرت با پدیدههای «ماکروسکوپی» میباشد که از تعداد متعددی ذره ساخته شدهاند.
خصوصیتهای کوانتومی در مقیاس انسانی
مثلا، یک توپ ساده از مقدار نجومیای از مولکولها درست شده و هیچ تاثیر مکانیک کوانتومی از خویش آرم نمیدهد. ما می دانیم کهاین توپ هر توشه که به سمت یک دیوار پرتاب گردد، به عقب برمیخواهد شد.
البته یک ذرهٔ منفرد گاهی مستقیماً از دربین یک بازدارنده مساوی در دنیای میکروسکوپی خویش عبور کرده و در طرف دیگر ظواهر می شود.
این پدیدهٔ مکانیک کوانتومی «تونلزنی» (Tunnelling) نامیده میشود.
مشوق نوبل فیزیک همین سال از تستهایی تقدیر مینماید که آرم دادند چه گونه تونلزنی کوانتومی را میاقتدار در مقیاس ماکروسکوپی و با مشغول کردن تعداد متعددی ذره روئت کرد.
در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵، جان کلارک، میشل دووره و جان مارتینیس دستهای از تستها را در کالج کالیفرنیا، برکلی جاری ساختن دادند.
آنان یک مدار الکتریکی با دو ابررسانا ساختند؛ اجزایی که میتوانند جریان را سوای هیچ مقاومت الکتریکی هدایت نمایند.
آنان این دو ابررسانا را با یک لایه نازک از مادهای که ابداً جریان را عبور نمیبخشید از هم غیروابسته کردند.
پهپادها و روباتها